Zasada, na której opiera się większość dermatologii laserowej, została opisana w 1983 roku w „Science” jako selektywna fototermoliza. Odpowiednio krótki impuls światła o długości fali silnie pochłanianej przez wybrany chromofor niszczy tę strukturę, oszczędzając tkanki wokół. Dla zabiegów pigmentowych i dla depilacji chromoforem jest melanina.
Z tego wynika konsekwencja, której nie da się obejść ustawieniami: melanina rozproszona w opalonym naskórku konkuruje o energię z melaniną w celu — w plamie barwnikowej albo w mieszku włosowym. Energia pochłonięta w naskórku zamienia się w ciepło tam, gdzie nie powinno go być. Stąd oparzenia, pęcherze i przebarwienia po zabiegach wykonanych na świeżo opalonej skórze.
Klinika ma wtedy dwa wyjścia i oba są złe. Obniżenie parametrów zmniejsza ryzyko, ale też skuteczność — potrzeba więcej sesji na ten sam efekt. Utrzymanie parametrów oznacza akceptację ryzyka powikłania. Trzecie wyjście, jedyne uczciwe, to przesunięcie terminu.
To samo dotyczy samoopalaczy, balsamów brązujących i filtrów z pigmentem. Barwnik na skórze pochłania światło niezależnie od tego, czy powstał z melanogenezy, czy z dihydroksyacetonu w kosmetyku. Widoczny kolor jest podstawą do przełożenia sesji — bez dyskusji o jego pochodzeniu.
Odstęp od ostatniej intensywnej ekspozycji, jaki stosujemy w praktyce, to około 2–4 tygodni, w zależności od fototypu, intensywności opalenizny i rodzaju zabiegu. Nie jest to wartość pochodząca z badania klinicznego — takiego porównania odstępów nie opublikowano. To standard postępowania oparty na fizyce zjawiska i na zaleceniach producentów urządzeń. Decyzję zawsze podejmuje osoba prowadząca zabieg, oceniając skórę na miejscu.
